Tellavio jako aplikacja lektorska dla przewodników Pointale
Tekst przewodnika powstaje w Pointale, a nagranie w Tellavio. Opisujemy, jak połączyliśmy obie strony wspólnym kontraktem, dlaczego nagrania nie przechodzą przez nasz serwer i po co logowanie przez przeglądarkę.

Siódmy wpis z serii o tym, jak powstaje Tellavio.
Pointale to portal przewodników audio. Autor pisze w nim trasę z punktami i opowieściami, a słuchacz idzie i słucha. Ktoś te opowieści musi przeczytać. Od początku zakładaliśmy, że Tellavio ma pomagać właśnie w takich sytuacjach: tekst powstaje w jednym serwisie, a nagranie na telefonie lektora.
Wspólny kontrakt zamiast osobnych wtyczek
21 października opisaliśmy kontrakt Narration API (/narration/v1). To wspólny „język”, którym serwis z tekstami rozmawia z aplikacją lektorską. Każdy serwis, który go udostępni, może przyjmować nagrania z Tellavio. Pierwsze były Pointale i serwis z artykułami, dla którego Tellavio było projektowane od początku.
Kilka zasad z tej decyzji:
- Aplikacja łączy się z serwisem bezpośrednio. Nagranie nie przechodzi przez serwer Tellavio. Nie musimy go przechowywać, a Ty nie musisz nam ufać w tej sprawie.
- Tekst na fragmenty dzieli serwis, nie aplikacja. Tylko serwis wie, co w jego treści jest do przeczytania, a co nie (na przykład tabela albo ramka z informacją o aplikacji).
- Serwis wie, które nagranie jest nieaktualne. Każde nagranie pamięta wersję tekstu, z której powstało. Gdy autor zmieni tekst, serwis odróżni stare nagranie od nowego.
- Domyślnie szkic. Nagranie trafia do panelu autora jako szkic. Wysłanie złego pliku nie zmienia niczego na stronie, którą widzą słuchacze.
Jak to wygląda w aplikacji
W ustawieniach aplikacji dodajesz źródło nagrań. Widzisz listę opowieści z serwisu i pobierasz wybraną jako materiał z gotowymi fragmentami. Nagrywasz, poprawiasz i eksportujesz jak zwykle. Eksport wysyła się w tle. Jeśli zniknie sieć, wysyłka dokończy się później i nie powstanie duplikat. Jeśli autor zdążył w tym czasie zmienić tekst, aplikacja zaproponuje „Aktualizuj materiał” i pokaże, które fragmenty trzeba nagrać od nowa.
Pointale udostępniło ten kontrakt na swoim serwerze 2 listopada. Tego samego dnia sprawdziliśmy całą drogę na czterech urządzeniach z Androidem 10, 13, 15 i 16, z lokalną kopią Pointale: połączenie, pobranie fragmentów, nagranie, eksport M4A i szkic w panelu autora. Połączenie z działającym serwisem potwierdziliśmy na tablecie.
Pułapka: klawiatura poprawiała adres serwera
Jeden z testów na telefonie nie przeszedł z zaskakującego powodu. Klawiatura Gboard „poprawiała” adres serwisu i adres e-mail w formularzu połączenia, tak jak poprawia zwykły tekst. Od wersji 0.5.1 te pola mają wyłączoną autokorektę. Drobiazg, ale bez niego połączenie z telefonu bywało niemożliwe.
Połącz przez przeglądarkę
Pierwsza wersja połączenia wymagała podania w aplikacji e-maila i hasła do serwisu. Szybko okazało się, że to za mało. Lektorzy przewodników Pointale często logują się kontem Google i nie mają hasła. Nie chcieliśmy też, żeby aplikacja w ogóle widziała hasło do cudzego serwisu.
16 listopada w aplikacji pojawił się przycisk „Połącz przez przeglądarkę”. Aplikacja otwiera stronę serwisu w przeglądarce systemowej. Logujesz się tam tak jak zawsze, dowolną metodą, i wyrażasz zgodę. Przeglądarka wraca do aplikacji z jednorazowym kodem, który aplikacja wymienia na klucz. Ten klucz pozwala tylko pobierać teksty i wysyłać nagrania. Nie daje dostępu do panelu autora ani do konta, a połączenie odłączysz w profilu serwisu.
Odrzuciliśmy logowanie w okienku wewnątrz aplikacji. Serwis nie widzi w nim swojej sesji, Google blokuje w nim logowanie, a aplikacja mogłaby podejrzeć hasło. Zabezpieczenie PKCE sprawia, że nawet przechwycony kod jest bezużyteczny dla innej aplikacji.
Aplikacja jest na to gotowa. Teraz po stronie serwisów powstają strony zgody, a po ich wdrożeniu przejdziemy testy ręczne na urządzeniach.
W ostatnim wpisie serii: pułapki, na które trafiliśmy po drodze, i co dalej.